1 tas su 4 parça kefen bezi

by Volkan · 23rd February 2009

Konuşamamak kelimelerin boğazında düğümlenmesi. Hiç beklenmeyen bir ölümün şoku.
14 Şubat akşamı
Halamlara gidene kadar her şeyin bir şaka olduğuna inanmak istiyordum. Annemi arayıp sormuştum. “Saçmalama daha biraz önce konuştum ben” demişti.
Ev kalabalıktı. Haberi duyanlar baş sağlığı dilemek için gelmişti. Adana’ya giden ilk uçakta yer ayırtıldı.
15 Şubat sabah uçağı ile Adana’ya geldik. Mersin’e geçişimizi bir kaç gün sonra sanki rüya gibi hatırlamıyarak anlatacaktım.
Geldik….
Annem…korkarak kabullenmeye karşı gelmeye çalışmak…
Ve işte orda yatıyor…yıkıyorlar…sıraya giriyorum bir tas suda ben dökeyim diye. Tası tutamıyorum tek elle. Elim titriyor bir an.
Kaç kat kefen bezi olsun diye soruyorlar anneme.
4 çocuğu vardı. 4 kat olsun diyor.
Cenaze namazı kılınıyor.
Adana’ya geçiyoruz…