Kar ve Özlem

by Volkan · 23rd February 2009

16 Şubat Pazartesi Saimbeyliye geçiyoruz.
Adana ve Mersin’de yağan yağmurlardan sonra Saimbeylide de bizi kar karşıladı.
Kardan dolayı mezarlığa kadar çıkamıyor araba. Omuzlar üzerine alıyoruz tabutu.
Abilerim iniyor mezara. Babamı indiriyorlar, kefeni çözüyorlar, yüzünü açıp bakıyorlar.
Toprak atılıyor…atılıyor…atılıyor…
Her şey olup bitmiş.
Kalple ilgili bir sorunu yoktu, kendine dikat ederdi, yemesine içmesine özen gösterirdi.
Neden böyle bir anda çekip gittin…Hiç birimiz beklemiyorduk…kendisi bile.
Ayrılıyoruz mezarlıktan.
Eve geldiğimizde herkes sobanın kenarında bir yerlere geçmeye çalışıyor.
Kardan dolayı herkesin ayakları,ayakkabısı,paçası sırılsıklam. Kurumaya çalışıyoruz.
Karısı ve çocukları, 6 bacısı ve 5 kardaşı, yiğenleri, tanıdıkları, hısımları gelmiş son yolculuğuna.
Bir kaç seneden beri görüşmeyen insanlar toplanmış.
Özlem ve hasret, birliktelik hafifletiyor ölümü. Kabullenmeyi, unutmayı kolaylaştırıyor.
Sohbetler ediliyor o gece. Özlemler gideriliyor…